Boy Plus
♥ Part 24: ศิราณี...หมี&กระต่าย(Partแรก)

 สวัสดีครับ.....หายไปนานนะครับ     ผม...กายไงล่ะครับ

หลังจากที่ต้าร์แอบย้ายหอไปอย่างเงียบๆได้ 5 วันแล้ว (แต่ก็แค่ย้ายไปชั่วคราวนะ) แต่มีไอ้โง่คนบางคนที่ไม่รู้เรื่องนี้ เพราะมันดันคิดว่าไอ้น้องต้าร์มันย้ายหนีมันไปจริงๆ ...แล้วมันก็เป็นความจงใจของผมนี่แหล่ะที่ไม่คิดจะบอกมัน ปล่อยให้มันจ๋อยแบบนี้ไปสักพักจะดีกว่า ให้มันได้ลงโทษตัวเองกับความซื่อบื้อของมันซะมั่ง

อ่า....ไม่ใช่ว่าผมจะกำลังดึงเพื่อนให้มาชอบผู้ชายเหมือนกันนะ!
 แต่ที่ผมกำลังทำอยู่ก็แค่อยากให้มันรู้ใจตัวเอง ที่สำคัญที่ผ่านมาไอ้แม็กมันก็ไม่เคยรู้เลยว่าทำให้ใครเจ็บปวดเพราะมันมาบ้าง คราวนี้เป็นโอกาสดีที่มันจะได้นึกคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆที่มันทำมาซะหน่อย
แต่ใช่ว่าผมจะใจร้ายแกล้งมันซะทีเดียว ช่วงนี้ไอ้แม็กมันกำลังเฮิร์ทหนัก ผมกับกระต่ายน้อยก็เฝ้าดูมันเป็นระยะ เห็นมันทำตัววางก้ามเป็นบิ้กบอสที่ควบคุมทุกอย่างได้ แต่พอมันมาตกในอารมณ์แบบนี้ ก็ห่วงๆว่ามันจะสติหลุดเผลอทำอะไรแผลงๆเข้าเหมือนกัน
หลายวันมาเนี้ยผมก็ไม่ค่อยเห็นมันปรากฏตัวเท่าไหร่ด้วยสิ กลัวมันจะเป็นศพคาห้องมันซะก่อน

 

 

“แม็ก...เปิดหน่อย กรูเอง”


......ชิ้ง......


ไม่มีเสียงตอบรับแต่อย่างใด .....แต่มันก็เดินออกมาเปิดประตูให้ผมอย่างเงียบๆ
“กรูเข้าไปนะ”
“อืม...”

ผมสาวเท้าเดินเข้าไปในห้องที่ปิดม่านซะมืด กลิ่นอับๆภายในห้องโชยเข้าแตะจมูก เดินย่ำไปแต่ละก้าวบนพื้นก็รู้สึกสากๆแถมมีอะไรกองจนเหยียบซะเต็มเท้า
“อะไรของเมิงเนี้ย? อยู่ซะมืด เปิดไฟหน่อยดิวะ”
“อืม.....”

ไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ มีแต่อืมลูกเดียว ผมเลยถือวิสาสะเปิดไฟให้สว่างขึ้นสักหน่อย ทันที่ที่ไฟสว่าง เล่นเอาผมซะอึ้ง!

“ไอ้แม็ก...ห้องเมิงเนี้ย...เน่าสุดยอด!!!!”

อย่างที่ผมว่าครับ ตอนนี้ห้องของไอ้แม็กมันเน่าสุดๆ ใกล้เคียงกับห้องผมเมื่อสมัยก่อนเป๊ะ! เสื้อผ้าที่ใส่แล้วปนกับไม่ใส่กองกันเละกระจุยกระจาย จานชามไม่ล้าง ห้องน้ำไม่ขัด เอาง่ายๆทั่วทั้งห้องมันเละเทะสุดๆ ทำเอาผมอึ้งไปเหมือนกัน ไม่นึกว่ามันจะเป็นหนักขนาดนี้

แต่ที่เห็นจะหนักสุดก็สภาพของตัวมันเองนี่แหล่ะ ผมเผ้ากระเซิง หน้ามีหนวดเคราขึ้นเต็มคงเพราะเกือบทั้งอาทิตย์มันไม่โกนหนวดเลย เสื้อผ้าที่มันใส่ก็ยับๆเก่าๆ สีหน้าดูไม่สดชื่นไร้แวว ขนาดที่ว่าไปเรียนปกติผมจะเจอมันเข้าห้องเรียนก่อน ช่วงนี้มันกลับหายต๋อม ไม่ก็เข้าห้องช้า จนอาจารย์เริ่มถามหามันเพราะปกติแล้วมันไม่เคยขาดเรียน ไม่ไม่นึกไม่ฝันว่าไอ้คนที่เจ้าระเบียบ เนี้ยบตั้งแต่หัวยันตรีนอย่างมันจะมีสภาพแบบนี้ได้ .......เป็นเอามากเว้ย!?!

“อ่า....ไอ้แม็ก เห็นสภาพเมิงกับห้องเมิงแล้ว เมิงทำกรูคิดหนักเลย...โห! ไม่เห็นหน้าแค่ไม่กี่วัน  อาการหนักเข้าขั้นโคม่าเลยนะเมิง”
“กรูไม่เป็นไร....แค่ขี้เกียจแค่นั้น เมิงไม่ต้องมาเป็นห่วงกรูหรอก”

!?!.....

ห๊า!....มันเป็นเอามากจริงด้วย คำว่า ”ขี้เกียจ” ออกจากปากไอ้แม็กแบบนี้ไม่ใช่เรื่องปกติแล้ว ไม่ได้การแล้ว ก่อนที่ผมจะสวัสดีกับเพื่อนคนใหม่ที่ผมแทบจะไม่รู้จักมัน ผมต้องเร่งปลุกเพื่อนคนเก่าให้กลับมาเหมือนเดิมก่อนดีกว่า ชักเริ่มกลัวแล้วแฮะ...ไอ้แม็กมันทำเอาผมขนลุก ขืนปล่อยไว้แบบนี้มันต้องเฉาตายคาห้องแน่

ไม่ช้าที....ผมรีบกดโทรศัพท์เรียกหาดินทันใด
“อ่ะ...โหลๆ...แย่แล้วดิน ไอ้แม็กมันอาการหนักมาก ดินรีบมาที่ห้องมันด่วนเลยนะ”


ไม่ถึงนาที ดินก็วิ่งขึ้นมาถึงห้องไอ้แม็ก ผมเปิดประตูรับดินเข้ามาให้ห้อง ก็ต้องตกใจกับสภาพที่เห็นเหมือนกัน
“อ่า....กาย นี่มันเลวร้ายสุดๆเลยอ่ะ”
“คิดเหมือนกัน งั้นเราช่วยเก็บกวาดห้องมันหน่อยดีกว่านะ”
“อื้ม!”

“อะ...อะไร? พวกเมิงจะทำอะไร ไม่ต้องก็ได้ ห้องกรูกรูทำของกรูเองได้ พี่ดินไม่ต้องมาบ้าจี้กับไอ้กายมันหรอก” ไอ้แม็กมันเห็นผมกับดินกำลังจะทำความสะอาดห้องให้มัน ด้วยความที่เกรงใจมันเลยจะมาห้าม

“เมิงไม่ต้องห้ามพวกกรูเลย เมิงนั่งอยู่เฉยๆ แล้ว....?!?.....อุ๊บ!!!!”
ผมเดินไปกดไหล่ให้ไอ้แม็กมันนั่งลง แต่พอเข้าใกล้มันเท่านั้นแหล่ะ ถึงได้รู้ว่าตัวมันเหม็นมากกก
“อ๊ากกก! ไอ้แม็ก!!! เมิงไม่ได้อาบน้ำมากี่วันแล้วเนี้ย แล้วกลิ่นเมิงนะ....โอย!ยังกะศพ”

“ไม่รู้สิ 5 วันได้มั้ง?.....แต่กรูไม่เห็นรู้สึกอะไร เฉยๆ”
มันพูดออกมาได้!!! ก็แน่ดิ สภาพห้องเน่าก็กลบกลิ่นตัวมันจนเข้ากันขนาดนี้ ไม่แปลกหรอกที่มันจะเฉยๆได้ แต่สำหรับผมแล้วคงจะเฉยไม่ไหวแล้ว ไอ้เพื่อนรักอยู่ในสภาพสุดโต่งไปซะแล้ว หายนะชัดๆ!

ผมไปหยิบผ้าเช็ดตัวแล้วโยนให้มัน บังคับให้มันไปอาบน้ำ
“ไอ้แม็ก! กรูทนสภาพเมิงไม่ได้ เมิงไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้ เอาให้สะอาดเอี่ยมทุกซอกหลืบของเมิงเลย ถ้าเมิงไม่อาบเดี๋ยวกรูจะอาบให้ ไป๊!!!”
ผมดันให้มันเข้าห้องน้ำไป แล้วแอบยืนฟังสักหน่อย ได้ยินเสียงฝักบัวก็รู้ว่ามันกำลังอาบจริงๆ พอแน่ใจก็เดินมาหาดิน แล้วเราทั้งสองคนก็เริ่มกระบวนการเก็บกวาดห้องไอ้แม็กแบบเอาเป็นเอาตายกันทั้งคู่.....

 


สิบกว่านาทีต่อมา ไอ้แม็กก็เดินออกมาจากห้องน้ำในสภาพที่ดีขึ้นหน่อย แต่หน้ามันยังคงเครารกเหมือนเดิม
“อาบเสร็จแล้วเหรอเมิง...แล้วทำไมเมิงไม่โกนหนวดเคราเมิงด้วยวะ? เห็นแล้วขัดๆตาว่ะ”
“ก็....กรูหามีดโกนไม่เจอ”
“เอ่อ...ดีเหมือนกัน” ผมมองหน้าดินแบบรู้กัน ที่ว่าดีเพราะถ้ามีมีดโกนในนั้น แล้วมันเกิดสติหลุดปาดคอตัวเองในห้องน้ำ พวกผมคงต้องได้เก็บศพมันเพิ่มจากการเก็บห้องคราวนี้แน่

“ไม่ต้องทำก็ได้มั้ง กรูอยู่แบบนี้ได้ ห้องกรูเดี๋ยวกรูจัดการเอง”
“เฮ้ย...ไม่เป็นไร เมิงอยู่เฉยๆเหอะ เรื่องพวกนี้พวกกรูไม่ถือสา เมิงไปโน่นเลย เตียงของเมิงจะได้ไม่เกะกะพวกกรูด้วย”
“อ่ะ...ตามใจ”
ไอ้แม็กมันก็ตอบรับแบบนิ่งๆเอื่อยๆ เดินต๊อกๆไปที่เตียงอย่างว่าง่าย ปล่อยให้ผมกับดินลุยทำความสะอาด ทั้งเก็บขยะ ล้างจาน เก็บเสื้อผ้า กวาดถูห้องให้เสร็จสรรพ

ไม่ช้า....ห้องของมันก็กลับมาในสภาพที่ดูเป็นห้องของคนธรรมดาๆเหมือนเดิม


“ฮู่ว....เล่นซะเหนื่อยเลยวุ้ย”
ผมนั่งเผละลงกับพื้นห้องที่สะอาดเอี่ยมด้วยการถูด้วยตัวของผมเอง ส่วนดินเอาไม้กวาดกับอุปกรณ์ทำความสะอาดไปเก็บให้ที่หลังห้อง สักหน่อยก็เดินกลับออกมาพร้อมกับน้ำดื่มขวดเล็ก แล้วยื่นมาให้ผม
“อ่ะ!...กินซะ”
“จ้า......” ผมรับเอาขวดน้ำจากมือขาวเล็กที่แสนน่ารักอย่างกระดี๊กระด๊า ความใจดีมีน้ำใจของกระต่ายน้อยเนี้ยไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ทำให้รู้สึกดีจริงๆ

“อื้อหือ....น้ำอะไรไม่รู้ หว้าน...หวาน”
“บ้าแล้ว...แค่น้ำขวดจะมาหวานได้ไง”
“ก็มองหน้าดินตอนที่กินน้ำอยู่น่ะสิ ก็เลยหวานจ๋อยแบบเนี้ย คนอะไรไม่รู้แค่มองยังหวานขนาดนี้ แล้วถ้า....”
ผมกระแซะเข้าไปกอดขาของคนที่ยื่นน้ำให้ อิๆ ถ้าเผลอล่ะพ่อเกี้ยวตลอด ก็อยากมาทำตัวน่ารักเองไม่ให้ผมหยอกได้ไง

“ทะลึ่งแล้ว! แล้วนี่มันใช่เวลาจะมาทำแบบนี้ซะที่ไหนเล่า...ไอ้หมี!”
อ่ะจึ๋ย....โดนด่าซะแล้ว
ผมก็ลืมตัวไปว่ากำลังมาปลอบใจถึงห้องไอ้แม็ก แต่ดันเผลอตัวหยอกกับแฟนอย่างลืมตัว นึกว่าเป็นห้องตัวเองซะงั้น หันกลับไปมองไอ้แม็กที่นั่งนิ่งอยู่บนตียงของมันก็พบว่ามันก็กำลังมองพวกผมอยู่ด้วยสายตาไร้อารมณ์ แต่ไม่รู้ทำไมผมล่ะคิดว่ามันออกจะมีรังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากมันด้วย
“แฮะ....ไอ้แม็ก โทษที....”
“ไม่เป็นไร.....กรูชินแล้ว ตามสบายแล้วกัน”

 ถึงมันจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่ดินกลับอายม้วนเป็นการใหญ่ พอทำอะไรไม่ถูกก็ฟาดไหล่ผมเผี๊ยะ กล่าวโทษว่าเป็นเพราะผมซะงั้น
“เห็นมั้ยล่ะกาย!...ไม่รู้กาลเทศะเลย ก็รู้อยู่ว่าตอนนี้แม็กเป็นยังไง ยังจะมาทำอะไรแบบนี้ให้เห็นอีก แย่มาก!”
อ้าว....ไปๆมาๆโกรธผมซะงั้น นี่กะจะมาช่วยกันมาปลอบใจไอ้แม็กแต่ดันมาเคืองกัน จะไปรอดมั้ยล่ะงานนี้


“ขอบใจเมิงกับพี่ดินมากนะ ที่ช่วยเก็บห้องให้ แต่กรูไมได้เป็นไรหรอก เมิงกับพี่ดินไม่ต้องเป็นห่วง กรูน่ะสบายมาก”
“จะเชื่อได้มั้ย....ถ้าวันนี้กรูไม่ขึ้นมาห้องเมิง เมิงก็คงเน่าตายคาห้องแล้ว เอางี้วันนี้กรูจะมานอนห้องเมิงด้วย มีอะไรจะได้คุยกันบ้าง พักนี้กรูกับเมิงไม่ได้คุยกันนานล่ะ แถมเรียนอาทิตย์นี้เมิงก็ไม่ไป เดี๋ยวกรูจะช่วยเมิงทำงานส่ง ตกลงตามนี้ เมิงห้ามปฏิเสธด้วย โอเค๊!”
“เออ....จะทำอะไรก็ตามใจเมิงเหอะ....กรูบอกแล้วไม่เป็นไร แต่ถ้าเมิงจะทำก็แล้วแต่เมิงล่ะกัน”

“นี่ก็ใกล้เที่ยงแล้ว เดี๋ยวพี่กับกายจะออกไปกินข้าวแล้ว แม็กไปด้วยกันสิ...นะ เราสามคนไม่ได้ไปกินข้าวด้วยกันนานแล้วนะ”
“ไม่เอาหรอกพี่...พี่ดินไปกินกับไอ้กายมันเหอะ ผมไปด้วยจะรบกวนซะเปล่า ถ้าผมหิวผมก็ลงไปซื้อกินที่หน้าปากซอยได้ ไม่รบกวนล่ะกัน”
“แน่นะเมิงว่าจะไม่ไปกินข้าวกับพวกกรูด้วยน่ะ?”
“เออน่า...ไปเหอะ ไม่ต้องมาห่วงกรูนักก็ได้”

ไอ้แม็กมันเดินออกมาส่งผมกับดินที่หน้าห้อง ตอนนี้สีหน้าของมันดีขึ้น กับมีรอยยิ้มแห้งๆให้เห็นบนหน้ามันบ้าง ถึงจะดูฝืนๆแต่อย่างน้อยมันก็ไม่ได้เป็นหนักอย่างที่ผมคิด ดูๆแล้วผมว่ามันก็เหมือนสภาพของคนอกหักทั่วๆไป ไอ้แม็กมันก็ผู้ชายธรรมดาคนนึง คงไม่เว่อร์ขนาดร้องไห้ฟูมฟายอย่างผู้หญิงหรอก

แต่ก็ใช่ว่าผมกับดินจะวางใจได้นะ ช่วงที่เรากินข้าวก็แอบไปประชุมหารือกันซะหน่อยดีกว่า
“เอาไงดีล่ะกาย...จะบอกแม็กไปดีมั้ยอ่ะ? เรื่องที่ต้าร์ไม่ได้ย้ายออกไปจริงๆ เราไม่อยากจะปิดบังเลย สงสารแม็ก”
“กายก็ใช่ว่าอยากจะทำให้มันเป็นแบบนี้นะ แต่เรื่องที่บอกไม่ได้ก็เพราะในความคิดของกายก็ว่าจะเป็นผลดีต่อมันเองด้วยซ้ำ ให้มันได้พิสูจน์ใจตัวเองไป ตอนนี้มันอาจจะเฮิร์ทไปบ้างก็ช่างเหอะ แล้วสักหน่อยจะดีเอง”
“ไม่ดีเลยนะกาย วางแผนอะไรแบบนี้ นี่ถ้าแม็กรู้ว่าเราปิดบังเค้า แล้วเค้ามารู้ทีหลังจะโดนโกรธเอานะ” กระต่ายน้อยมีสีหน้าเป็นกังวล เพราะรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนกำลังโกหก

“เชื่อมือกายเหอะน่า อีกอย่างนะเราก็ไม่ได้จงใจให้เกิดเรื่องแบบนี้ด้วย ไอ้แม็กกับไอ้ต้าร์ต่างหากที่เป็นคนสร้างเรื่องนี้ขึ้น เราที่เป็นคนกลางก็ทำได้แค่ประคับประคองกันไปไม่ให้มันเลวร้ายกว่านี้ ก็คงทำได้แค่นี้ล่ะนะ นอกนั้นก็เป็นเรื่องของพวกมันสองคน  จะลงเอยแบบไหนเราก็คงเข้าไปยุ่งด้วยไม่ได้หรอก จริงม่ะ?”
“อืม...จริงของกายนะ” กระต่ายน้อยฟังคำอธิบายจากผมก็เข้าใจ สีหน้าดูแจ่มใสขึ้น เพราะที่ผ่านมาดันคิดไปว่าเพราะตัวเองปิดบังทำให้ผลมันออกมาเป็นแบบนี้

“ดินอย่าคิดมากสิ....หลายวันที่ผ่านมาคงคิดว่าเป็นความผิดตัวเองมาตลอด จะบอกให้นะ ดินน่ะใจดีแล้วก็ใส่ใจกับคนอื่นมากไป แต่กลับใส่ใจตัวเองน้อยกว่าซะอีก เรื่องนี้ต่างหากที่ดินควรจะเอาไปคิดน่ะ”

“จริงเหรอ? เราเป็นคนแบบนั้นจริงเหรอ?” ดินดูจะสนใจต่อคำพูดของผมมากทีเดียว
“อย่างเช่น....เวลาที่ดินเขียนงานนะ จะสนใจอยู่แค่งานอยู่อย่างเดียวจนบางครั้งกินแต่มาม่าจนตัวเหลือง ขนาดเพื่อนที่คณะของดินยังเคยมาพูดให้ฟังเลยว่า ขนาดจะชวนดินไปกินข้าวด้วยก็ไม่ยอมไป เอาแต่ทำงานงกๆ ถ้าไม่เสร็จก็ไม่ไปไหน จริงมั้ย?”

“อ่ะ....จริงด้วย” กระต่ายน้อยพยักหน้ายอมรับแบบเขินๆ

“เห็นมั้ยล่ะ! เพราะแบบนี้ล่ะช่วงนึงดินถึงเป็นลมได้ง่าย ถ้าดินไปเขียนงานที่คณะ กายต้องไปคณะของดินทุกวันด้วย เอาข้าวเอาน้ำไปให้ แถมต้องบังคับให้กินอีกต่างหาก ไม่งั้นคงทำแต่งานไม่สนใจตัวเอง”
ดินที่บุคลิกเป็นคนง่ายๆสบายๆ แต่พอเวลาทำงานแล้วกลับเป็นคนที่บ้างานสุดๆ จนบางครั้งก็ลืมเวลากินเวลานอนไปเลย นี่ถ้าผมไม่อยู่ด้วย มีหวังป่านนี้ป่วยไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้ว
พอพูดถึงเรื่องนี้แล้วผมก็ออกอาการหงุดหงิดขึ้นมานิดหน่อย ผมก็เอามือกอดอก คิ้วขมวดมีสีหน้าที่เครียดขึ้น พูดไปด้วยแบบประมาณว่า...ขอดุสักหน่อยเหอะ!

 

“.....ทำแบบนี้เป็นห่วงนะรู้รึเปล่า....”
ถึงแม้ว่าอยากจะดุกับดินมากกว่านี้ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแสดงออกถึงความห่วงใยออกมาทางสายตาและคำพูด
.....ไม่ไหวๆ ทีกับคนนี้ผมต้องอ่อนให้ทุกที ทำไมคนน่ารักอย่างดินถึงทำให้ผมกลายเป็นคนที่ไม่เด็ดขาดต่อความคิดของตัวเองซะขนาดนี้ ที่ใครจะมองว่าผมเป็นคนกลัวแฟนก็คงไม่แปลกหรอก ก็แค่ไม่อยากจะขัดใจเค้า อยากดูแลเค้าซะมากมาย สุดท้ายที่ว่าจะดุ กลับกลายเป็นกำลังอ้อนซะงั้น.....

“อื้อ...รู้แล้ว”
ถึงคำพูดตอบกลับมาจะฟังดูแข็งๆ แต่ใบหน้าที่แดงเบี่ยงหน้าหลบสายตา มือไม้ไม่เป็นสุข สางและลูบผมยาวๆของตัวเองเล่นแบบนี้กำลังเขินอยู่ชัดๆ อิๆ น่าร๊ากกกก ♥
“ไม่ต้องมาจ้องหน้านะ...ไม่มีอะไรพูดแล้วก็กินๆข้าวไปสิ แมลงวันจะตอมซะก่อน”
“อ่อ...ครับผม” เวลาเขินก็ชอบออกคำสั่ง ดูออกมาตั้งนานแล้ว แล้วผมก็ชอบที่จะเห็นดินเขินอยู่บ่อยๆด้วยสิ


กำลังจะก้มตักข้าว ดินก็ตักไข่ดาวจากจานตัวเองยื่นมาใส่บนจานให้ผม
“อ่ะ....เราให้นะ เห็นว่าชอบกินไข่ดาวนี่”

อุแม่เจ้า!เซอร์ไพร์ส มั่กๆๆมาก ไม่นึกว่าดินจะประทับใจคำพูดผมขนาดนี้ ถึงขนาดยอมเสียสละไข่ดาวบนจานข้าวของตัวเองให้ผมเชียวเหรอ (เว่อร์ไปม่ะกรู!)
เหมือนเป็นแทนคำขอบใจที่ไม่ได้ออกมาเป็นคำพูด เป็นสิ่งตอบแทนจากความห่วงใยที่ผมมีให้ต่อดิน ผมยิ้มให้สำหรับไข่ดาวแสนพิเศษอันนี้จากคนน่ารักให้มา การที่มีคนพิเศษอยู่ใกล้ๆได้แบ่งปันอะไรดีๆให้กัน ถึงแม้จะเป็นเพียงสิ่งเล็กๆที่ดูไม่มีค่า แต่ก็ทำให้มีความสุขจนหัวใจพองโตได้เสมอ

“เราก็ให้นี่กับดินด้วยเหมือนกัน อ่ะ!...พริกขี้หนูเม็ดใหญ่ๆ คัดมาเพื่อดินโดยเฉพาะเลยนะเนี้ย”
“จะบ้าเหรอ! เอามาให้ทำไม ตัวเองสั่งมากินเองแท้ๆจะเอามาให้ทำไม ยี้!ไม่เอา เอากลับคืนไปเลย” ผมสั่งกระเพราะมากินครับ แถมด้วยเม็ดพริกใหญ่เบิ้ม เลยเอามาแกล้งซะ

“ก็ตอบแทนที่ให้ไข่ดาวมาไง...เอาไปเหอะน่า อย่าปฏิเสธ เดี๋ยวเสียน้ำใจ”
“ไม่เอา! งั้นเอานี่ไปด้วย น้ำปลาแท้จากทะเลอันดามัน คัดให้พิเศษเหมือนกัน นี่ๆๆๆ” ทางนี้ก็แรง ตักน้ำปลาราดบนจานข้าวซะช้อนใหญ่ จนผมต้องได้ปัดมือยื้อยุดกันพัลวัน

“เหวอ!! อย่านะดิน เดี๋ยวกินไม่ได้ เฮ้ย!     อ่อ....ได้ เก่งนักใช่มั้ย! เอานี่ไปเลย พริกไทยจากอินเดีย ของนำเข้าสุดแพง เหมาะนักกับจานข้าวคนขี้แกล้ง นี่ๆ”
“อย่านะ! ไอ้หมี ว๊ากกก!!!”


สุดท้าย....แทนที่จะได้กินข้าวอร่อยๆ กลับกลายเป็นสงครามเครื่องปรุงกันซะเหนื่อย แล้วต้องมานั่งทนกินข้าวที่โดนปรุงเละ อร่อยซะน้ำตาร่วงกันไปทั้งสองคน แล้วก็มานั่งขำว่า เราก็ปัญญาอ่อนเล่นกันซะไม่อายเด็ก...5.5.5.5.


แต่ขอบอก.....หลังจากวันนั้นเราก็ไม่เล่นกันตอนที่กินข้าวอีกเลย
เข็ดแล้วจ้า.....รสชาดประดุจนรกอ่ะ

++++++++++++++++++++++++++


ปล. ถึงไอ้แม็ก....

โทษทีนะเพื่อน ช่วงเวลาที่เมิงกำลังทุกข์อยู่เนี้ย กรุกำลังมีความสุขเหลือล้น จะเอาสมองทุกส่วนมาคิดแต่เรื่องเมิงคงไม่ได้ ความเป็นส่วนตัวของกรูก็ต้องมีบ้าง
เรื่องของเมิงน่ะกรูช่วยเมิงแน่ๆ แต่ตอนนี้กรูขอมีความสุขที่ได้อยู่กับแฟนกรูก่อนนะ......

กาย ♥


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

.....จะหวานกันไปถึงหนาย....ไอ้หมีหื่นกับกระต่ายเนี้ย

Comment

Comment:

Tweet

5555+ พริกขี้หนุ สุดยอด ใครกินได้ถือว่าเก่งสุดๆๆๆ แต่ในนี้มันเอาแต่แกล้งกระต่ายน้อยนี้น๊า(ดิน) embarrassed

#2 By ออม (110.77.132.119) on 2011-11-27 09:03

กายหวานกะดิน น่าร้ากกกกcry

#1 By gowe on 2010-09-01 21:05