Boy Plus

♥ Part 22: อย่ามายุ่ง! (ครึ่งแรก)

 

 “กรูเหนื่อยแล้ว อย่ามายุ่งได้มั้ย ห๊า! จะมากวนอะไรนักว่ะ”
“เฮียก็ไม่สนใจผมเอง นี่มันกี่วันแล้ว ที่ไม่ได้ทำอ่ะ! ไม่ต้องนอนเลย ลุกมาก่อน ไม่งั้นจะกวนไปอย่างนี้มันทั้งคืนล่ะ”
“โอ๊ย! ไอ้เด็กบ้า จะอะไรกันนักกันหนา วันนี้กรูเหนื่อยจริงๆ ยังไม่อยากจะทำ เอ็งก็ทำได้หรอกง่ายๆแค่เนี้ย ลุกไปทำเองสิ!”
ผมพยายามมุดหัวทิ่มลงบนหมอน ด้วยความที่อยากจะนอนหลับสุดๆ ขณะที่ไอ้น้องรักตัวดี มันมาดิ้นกวนใจอยู่ข้างๆ ไล่ก็ไม่ยอมไปซะอีกแหน่ะ

“ไม่รู้ล่ะ! ยังไงวันนี้เฮียต้องลุกขึ้นมาทำซะดีๆ ถ้าผมทำเองเป็นคงไม่มากวนเฮียหรอก เพื่อเป็นการตัดปัญหาก็จงลุกขึ้นมาทำซะดีๆ!” 
“เออๆ ทำก็ได้ว่ะ! แมร่ง! โคตรบ่น”

 

หลายนาทีผ่านไป....................

 

“แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง แค่เปลี่ยนหลอดไฟห้องตัวเองแค่เนี้ย อยู่ไปได้ไงแสงพึ่บพั่บๆแบบนี้ ยังกะเธค”
“มาอาศัยห้องกรูอยู่แล้วยังจะบ่นอีกนะ กตัญญูรู้คุณจั๊ง!”
“ถ้าผมเอื้อมถึงนะทำเองไปแล้ว คงไม่ต้องรอให้เฮียมาทำให้แบบนี้หรอก แล้วเป็นไงดีขึ้นเยอะ แสงไม่กระพริบไม่ต้องปวดตาแล้ว”


ผมแค่ซ่อมหลอดไฟครับ........ อย่าคิดลึก

ก็ไอ้หลอดไฟดวงนึงจาก 2 หลอด ที่อยู่กลางห้องผมมันเสียมาหลายวันแล้ว ออกแนวติดๆดับๆ อยู่ตลอด ไอ้ต้าร์มันบอกว่าเวลามันมานั่งทำการบ้านที่ห้องผมแล้วมันทนไม่ไหว เลยบังคับให้ผมเปลี่ยนหลอดไฟซะงั้น

แล้วคุณคิดว่า ผมสองคนจะทำอะไรกันงั้นเหรอ....
ไม่ช่ายยยย!
ถึงผมจะเคยพลาดท่าเสียทีกันมาก่อนหน้านี้ แต่มันก็เป็นเรื่องในอดีต แล้วตอนนี้ฐานะของเราก็เป็นพี่น้องที่รักกันแบบสุดๆเหมือนพี่น้องทั่วไป จะให้มามีไรกันเรอะ....เอาไว้ให้แมวออกลูกเป็นหนูซะก่อนละกันนะ

“งั้นคงพอใจเอ็งแล้วละสิ กรูนอนล่ะ”
“เดี๋ยว! แล้วก่อนจะนอนไปแปรงฟันก่อนดิ เดี๋ยวแมงกินฟัน ไปๆลุกไปห้องน้ำเดี๋ยวนี้ เร็ว!”
“อะไรนักหนาวะ! จะปล่อยให้กรูใช้ชีวิตส่วนตัวแบบไม่ต้องมีคนมาคุมได้มั้ยว๊า!”
“ลองปล่อยให้เรื่อยเปื่อยมีหวังซกมกยิ่งกว่าพวกที่ชอบหมกตัวในห้องอ่ะดิ เฮีย...อย่ามาทำอิดออด ทำตามที่ผมบอกน่ะดีแล้ว ไปเร็ว!”
“คร้าบ! ไอ้น้องบังเกิดเกล้า ถ้าให้ดีมาเฝ้าในห้องน้ำเลยมั้ยล่ะ จะได้ชัวร์”
“เอ้อ...ก็ดี ว่าจะล้างหน้าด้วยเหมือนกัน งั้นป่ะ ไปพร้อมกันเลย”

“…..!?!.....”

พูดประชดแต่มันเอาจริงแฮะ!
ตกลงนี่ผมเป็นนักโทษรึไง? ไม่เข้าใจว่าทำไมมันต้องมาคุมผมแจขนาดนี้ด้วย เอ้อ!
ผมว่าตั้งแต่ผมมีไอ้ต้าร์อยู่ด้วยเหมือนมีพยาบาลส่วนตัวเลยนะ มันคอยดูแลผมทุกเรื่องตั้งแต่หัวจรดเท้า มันก็ดีอยู่หรอกนะที่มีคนมาคอยดูแลให้แบบนี้ แต่บางครั้งผมก็แอบๆรำคาญอยู่บ้างเพราะหลายเรื่องมันก็ดูจะเกินไปซะหน่อยจนผมต้องได้บ่นไปบ้าง แต่มันก็ทนดีเหมือนกันนะ ถึงผมจะบ่นมันก็เฉย ทำอย่างที่มันอยากจะทำของมันไปโดยทำหูทวนลมไปกับที่ผมบ่นให้มัน จะมีใครเหมือนน้องผมคนนี้บ้างเนี้ย?

………………….


หลังจากที่ต้องทำตามคำสั่งของท่านต้าร์โดยการแปรงฟันและบ้วนปากเรียบร้อย ก็ถึงเวลาที่จะได้นอนอย่างที่ตั้งใจซะที หวังว่าคงไม่มีอะไรให้กรูทำอีกนะไอ้ต้าร์....

อา.....นั่นไงเตียงอันแสนสุข หมอนและผ้าห่มที่แสนจะนุ่มและอบอุ่น แต่ผิดสังเกตที่ผ้าห่มมันฟูๆขึ้นต่างจากเดิม? ช่างมันเถอะแค่ผ้าห่มเอง ผมเองก็ห้ามใจไม่ไหวที่จะทิ้งร่างลงบนแดนสวรรค์ยัดนุ่นแล้ว...
จะนอนล่ะนะคร้าบบ....

ฟุ่บ!!!!

“โอ้ย!!!เอี้ยเอ้ย! โดดลงมาได้ ไม่เห็นรึไงวะว่ากรูนอนอยู่”

 เย้ย! ทำไมเตียงพูดได้ว่ะ?
เฮ้ย!ไม่ใช่ล่ะ ถึงว่าสิ ก่อนเข้าห้องน้ำไปผมก็ว่าเตียงมันยังโล่งๆ แต่ตอนนี้ใต้ผ้าห่มมีสิ่งมีชีวิตที่ไม่ได้รับเชิญมาแทนที่ซะแล้ว แถมดูท่าทางว่าจะเป็นเพศผู้ซะอีก ที่สำคัญไอ้เสียงแบบนี้มัน...... 

ไอ้กาย!?!

“ไอ้สาดดดด!!!เมิงมาทำอะไรห้องกรูแล้วยังจะมานอนเตียงกรูอี๊ก! ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะไอ้เอี้ย!!”
ผมกระโดดโหยงออกจากเตียงทันทีที่รู้ว่าไอ้สิ่งมีชีวิตที่แสนจะน่ารังเกียจคือไอ้เพื่อนตัวดีที่มันถือวิสาสะมานอนอยู่บนเตียงสุดรักสุดหวงของผมนั่นเอง

“ไอ้แม็ก วันนี้กรูขอนอนกับเมิงหน่อย ขืนกรูกลับห้องกรูตายแน่ นะๆเพื่อนเลิฟ ให้กรูนอนด้วยนะ”

 


ไอ้คิ้วหนาวันนี้มันทำตัวสุภาพแบบแปลกๆ ปกติมันจะไม่ค่อยโผล่มาที่ห้องผมสักเท่าไหร่  ยกเว้นกรณีที่ว่ามันมาขอยืมตังค์ผม กับมันไปทำผิดอะไรมาถึงมาขอหลบที่ห้องผม ซึ่งผมก็คิดว่าคงเป็นกรณีหลังที่ว่ามาชัวร์!

“อะไรของเมิงน่ะไอ้สาด! ใครจะฆ่าเมิงกรูไม่สนใจ ออกไป! ถ้าเมิงตายเดี๋ยวพรุ่งนี้กรูบอกแม่เมิงให้เอง ลุกออกจากเตียงกรูเดี๋ยวนี้!”
ผมยิ่งง่วงอยากจะนอนมากอยู่แล้ว แต่ต้องมีอุปสรรคมาขัดขวางจนได้สิน่า ชักจะหงุดหงิดนิดๆแล้วเฟ้ย!
“ไม่เอา! กรูรบกวนเมิงแค่คืนเดียวเอง อย่าไล่กรูเลยนะ นะๆๆ”
“ทำหน้าอ้อนวอนยังกับกรูจะเห็นใจงั้นแหล่ะ ไม่เว้ย! ลุกเดี๋ยวนี้กรูจะนอน”


เรื่องอะไรจะให้หมีควายอย่างมันมาร่วมเตียงด้วย ตัวมันยิ่งใหญ่ๆแล้วรวมกันกับผมอีก คงได้นอนตกเตียงแน่ แถมชาตินี้ยังไงผมก็ไม่มีทางมานอนร่วมเตียงกับมันหรอก
เพราะตอนสมัยเด็ก ผมเคยไปนอนค้างที่บ้านมัน แถมนอนห้องเดียวกันกับมันด้วย มันคงจะเป็นเรื่องธรรมดาของการที่ไปนอนบ้านเพื่อนตามประสาเด็กทั่วไป หากว่าตอนนั้นไอ้กายมันดันละเมอจนถีบผมตกเตียงจนเอวเคล็ดมาแล้ว
มันบอกว่าฝันเห็นผี แล้วสะลึมสะลือเห็นผมนอนอยู่ข้างๆ ก็เลยดันคิดว่าผมเป็นผี ถีบผมเต็มแรงจนตกเตียงซะงั้น เพราะอย่างนั้นแหล่ะ ผมจึงสัญญากับตัวเองเลยว่า ไม่ขอนอนร่วมเตียงกับมันอีกแล้วไม่ว่ากรณีใดๆ
....เข็ดจริงๆ


ไอ้น้องต้าร์ที่เดินตามหลังออกมาจากห้องน้ำ เห็นไอ้กายอยู่ที่เตียงผมก็ทำหน้าแปลกใจที่มีแขกมาเยี่ยมห้องยามวิการ แต่คงพอจะได้ยินที่ผมกับไอ้กายพูดกันแล้ว มันก็คงเดาออกว่าเกิดอะไรขึ้น
“อ่ะ...เฮียกาย อย่าบอกนะว่าทะเลาะกับพี่ดินมาน่ะ?”

“ไอ้ต้าร์พูดไม่ผิดเลยใช่ป่าว? เมิงคงไปกวนประสาทพี่ดินจนพี่แกโมโห แล้วก็วิ่งแจ้นหนีคดีมา เห็นห้องกรูเป็นประเทศที่สามรึไงว่ะ!”
“แหะๆ ก็...ก็ไม่เชิงหรอก แค่เข้าใจผิดนิดหน่อยเอ๊ง!”
“ถ้าแค่เข้าใจผิดนิดหน่อย เมิงคงไม่มาลี้ภัยที่ห้องกรูหรอกใช่มั้ย เป็นอะไรกันอีกล่ะไอ้สาด!”

ไอ้กายพอมันโดนผมถามซักไซ้ ก็เผยอยิ้มแห้งๆ ทำสีหน้าหงอยๆ เหมือนหมาโดนล่าม ดูท่ามันคงจะไปสร้างวีรกรรมให้พี่ดินมาอยู่แล้วแบบนี้น่ะ
“แค่....ทำรูปวาดของดินหายไปรูปเดียวเอง นิดเดียวจริงๆ แต่ทางนั้นละไม่รู้จะโกรธอะไรนักหนาอ่ะดิ”
อ่ะ...ไอ้นี่ทำผิดแล้วยังจะไม่สำนึก วิ่งหนีมาให้ผมแบกรับปัญหากับมันด้วยซะงั้น

“โห...ไอ้บ้า! แสดงว่าเมิงทำงานวาดของพี่แกหาย เมิงก็รู้ว่างานพี่แกกว่าจะทำได้แต่ละอันวาดอยู่เป็นเดือน แล้วเจือกมาทำหาย แบบนั้นก็เหมือนเมิงสร้างภาระให้พี่แกน่ะสิ ไม่โกรธก็แปลกคนแล้ว”
“เพราะงี้ไง กรูถึงต้องมาพึ่งบารมีเมิงหน่อยแล้ว ให้กรูนอนห้องเมิงนะ ขืนกลับห้องกรูไปแมร่ง!กรูโดนฆ่าหมกห้องแน่ๆ”

“ไมได้!”

“เฮ้ย! ทำไมว่ะ?”
“กรูมีแขก เมิงแหกตาดูหน่อย วันนี้ไอ้ต้าร์จะนอนห้องกะกรูด้วย เพรางั้นเมิงหมดสิทธิ์!”

ผมคว้าตัวไอ้ต้าร์ที่กำลังยืนฟังอยู่ข้างๆมาแล้วล็อคคอไว้กับตัว ไอ้เด็กน้อยถึงกับสะดุ้งเพราะไม่นึกว่าผมจะเล่นเอามันมาเป็นข้ออ้างแบบนี้
ก็ดีเหมือนกัน ช่วงหลังๆมันไม่ยอมมานอนที่ห้องผมซะที พอขาดหมอนข้างอย่างมันแล้วผมก็นอนไม่ค่อยสนิท ไม่รู้ว่าทำไมนะ? แต่วันนี้แหล่ะจะได้เป็นข้ออ้างที่ให้มันมานอนที่นี่ได้ซะที ซึ่งก็แน่นอนว่ายากจะปฏิเสธได้ ก็ผมล็อคคอไว้ขนาดนี้แล้ว(บังคับสุดๆ)

“เฮ้ย! ไรเฮีย ผมไม่ได้ตกลงซะหน่อยเลยว่า...อุ๊บ!”
ผมอุดปากไอ้ต้าร์ไม่อยากให้มันพูดมาก ผมบอกแล้วว่ามันจะปฏิเสธผมไม่ได้
“เห็นม่ะ ไอ้ต้าร์เต็มใจจะนอนห้องกรูวันนี้ขนาดไหน ส่วนเมิง ไอ้กาย! เมิงไปๆเลย กรูจะนอน”

“ไอ้เอี้ย! กรูมีปัญหาเมิงเล่นมาทิ้งกันอย่างงี้เลยเหรอ เออ!จำไว้”
จะให้ไอ้กายมานอนร่วมเตียงกับผมเนี้ยนะ ฝันไปเหอะ! บอกไว้เลยนะ เรื่องที่ผมยี้สุดๆคือการที่ต้องมานอนใกล้ชิดกับไอ้กายนี่แหล่ะ!

ผมปล่อยไอ้ต้าร์ออกจากการล็อคคอ มันมองไอ้กายที่ทำท่าว่าตัวเองกำลังจะตาย คงเกิดนึกสงสารไอ้หมีมันขึ้นมา แล้วมาพูดขอร้องให้มัน
“เฮียก็ช่วยเฮียกายหน่อยเหอะ ให้นอนนี่แหล่ะ ส่วนผมจะกลับห้อง แล้ว....”
“ไม่ต้องเสนออะไรทั้งนั้น ไม่เอา!”
“เฮียเอาแต่ใจอ่ะ!”
“รู้ว่ากรูเอาแต่ใจก็เอาใจกรูหน่อย วันนี้เอ็งนอนนี่ ส่วนเมิงไอ้กาย ไปที่ชอบของเมิงไป!”
คนกำลังโมโหเพราะง่วงจัด ไม่คิดอยากจะมาต่อล้อต่อเถียงกะใครหรอก เข้าใจมั้ย? กรูง่วง!

“กรูชอบห้องเมิง งั้นกรูอยู่นี่แหล่ะ!”
อ้าว! ไอ้เอี้ยนี่มีกวนตรีน ทำไมมันหน้าด้านขนาดนี้ว่ะ?

 

“เมิงไม่ไปมีถูกตรีน! จะไปมั้ย? ห๊า!!!”
ไอ้หมีมันทำหน้ากวนส้นดึงเอาผ้าห่มนอนคลุมตัวอยู่บนเตียงของผมเฉย ทำอย่างกับว่าไม่มีผมอยู่บนโลกงั้นแหล่ะ ทั้งที่ผมทำหน้ายักษ์ใส่มันหวังไล่มันไปให้พ้นๆ
ขนาดที่ผมขู่ขนาดนี้แล้ว ปกติมันจะกลัวผมแล้วยอมหลบไปดีๆแล้ว แต่เดี๋ยวนี้รู้สึกว่ามันจะกลัวพี่ดินมากกว่าผมซะอีกพอทีพี่ดินด่ามันก็หงอเป็นลูกแมว แต่กับผมมันทำเฉยไม่แยแส แถมมีการทำสะดิ้งพูดฟ้องให้ไอ้ต้าร์ฟังซะงั้นน่ะ

“ไอ้แม็ก!! นี่เมิงใจดำไล่กรูได้ลงคอ ไอ้ต้าร์ดูเฮียเมิงดิ มันจิตใจโหดเหี้ยมขนาดไหน สักวันมันจะทำแบบนี้กับเมิงนา...”
ไอ้เวรตะไลมันยังอุตส่าห์หาเรื่องมากระแนะกระแหนผมได้อีก นี่ผมชักจะหมดความอดทนแล้วนะ

“ไอ้กาย!ไอ้ควาย! เมิงจะกวนประสาทกรูถึงไหน กรูง่วง! เมิงไม่ไปกรูเอาจริงนะโว๊ย!”
ผมปรี่เข้าไปกะจะถีบมันออกจากเตียงของผม แต่ไอ้ต้าร์รีบมาขวางไว้ กลัวว่าจะทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง
“เฮ้ยเฮียหยุด! อะไรอ่ะเฮีย? หงุดหงิดกะเรื่องแค่นี้ นิดๆหน่อยเอง เอางี้เฮียกายไปนอนห้องผม เดี๋ยวผมนอนห้องนี้กะเฮียแม็กเอง โอเคมั้ย?”
เหมือนชี้ทางสว่าง เออ...ทำไมผมไม่พูดแบบนี้ซะตั้งแต่แรก เพราะมัวง่วงแถมโมโหเลยคิดไม่ทัน ทั้งๆที่น่าจะคิดได้

“อ่า....งั้น...เอางั้นก็ได้”
ไอ้กายมันตอบรับข้อเสนออย่างว่าง่าย ทีกับผมล่ะมันทำกวนตรีน ไอ้เพื่อนตัวแสบเอ้ย! มีโอกาสเมื่อไหร่จะเตะมันให้หายกวนตรีนให้ได้เชียว

 

 

 

หลังจากที่ไอ้กายหาที่หลบภัยของมันได้แล้วจากคิดอันชาญฉลาดและความอนุเคราะห์ห้องสำหรับหลบภัยจากไอ้คุณน้องต้าร์ ความสงบสุขก็กลับมายังห้องน้อยๆของผมอีกครั้ง ความเหนื่อยล้าทั้งวันจากการเรียนและมีการซ้อมเตะฟุตบอลอีก ไม่แปลกหรอกที่ผมจะเหนื่อยจัดและง่วงจัดแบบนี้

“อืม....สวรรค์”
พอตัวทิ่มลงฟูกนุ่มๆได้ก็แทบจะสลบในทันที กว่าจะได้นอนช่างแสนยากเย็นจังวันนี้
“อะไร? นี่จะตายไปสวรรค์แล้วเหรอ? อย่าเพิ่งตายดิเฮีย พรุ่งนี้เฮียต้องเลี้ยงข้าวผมอยู่นะ”
ไอ้นี่ก็ปากเสียซะอีก ไอ้เด็กหน้าตี๋กวนโอ้ยคนนี้นี่ ถ้าผมไม่มีผลประโยชน์กับมัน มันคงไม่ดูดำดูดีผมแบบนี้ใช่มั้ยเนี้ย

“ปากเหรอนั่น! อืม...ต้าร์ เอ็งก็มานอนได้แล้ว มาเป็นหมอนข้างให้เลย”
ผมล่ะคิดถึงการนอนกอดมันมานานแล้ว การนอนกอดไอ้ต้าร์นี่รู้สึกดีนะ ผมชอบที่มันมานอนอยู่ใกล้ๆแบบนี้ แต่เดี๋ยวนี้พอมันโตขึ้นก็ไม่ยอมให้ผมนอนกอดเหมือนแต่ก่อน คงเขินที่ตัวเองเป็นหนุ่มแล้วมั้ง?

“ผม...ผมว่า...ผมนอนพื้นดีกว่า ผ้าห่มกับหมอนก็มีนิ จะได้ไม่เบียดเฮียไง”
“เอ๊า!ไอ้นี่นิ มีที่นอนดีๆไม่นอนจะนอนพื้น ไม่ต้องอ่ะ นอนกะกรูนี่แหล่ะ”
“ไม่เป็นไร เฮียนอนเหอะ ผมนอนข้างล่างก็ได้”

คนยิ่งง่วงๆอยู่ทำไมชอบขัดใจจัง! นี่ต้องให้ผมออกคำสั่งด้วยรึไง? กะอีแค่พี่น้องจะนอนเตียงเดียวกันแค่นี้ไม่เห็นที่มันจะต้องอายอะไรเลยนี่นา ไม่ได้มีชาวบ้านเค้ามานั่งดูซะหน่อย
“อย่าเรื่องมากได้มั้ย! มานอนเร็วๆตรงนี้ เป็นคำสั่ง!”
ผมพูดออกคำสั่งเสียงแข็ง ไอ้ต้าร์ทำท่าทางลังเลอยู่แป๊บนึงแต่ก็ยอมปีนขึ้นมาบนเตียง คำสัญญาประกาศิตที่ว่าจะยอมทำตามที่ผมสั่งยังใช้ได้อยู่ แต่ไอ้ต้าร์มันก็เป็นอะไรของมันก็ไม่รู้ ท่าทางของมันเหมือนมันจะประหม่า รู้สึกเหมือนคอยหลบหน้าหลบตาผม แม้แต่ตอนนี้ขนาดที่ว่าขึ้นมานอนข้างผมแล้ว ยังจะเอาทั้งผ้าห่มกับหมอนข้างมากั้นตัวเองกับผมไว้อีก


“งั้น...หลับล่ะนะ....ฝันดีนะเฮีย”
“เออ....เหมือนกัน”

 

 

 

 


คงด้วยความที่เราไม่ได้นอนเตียงเดียวกันมานานเป็นเดือน
 ไอ้เด็กตัวเล็กที่นอนหันหลังให้ผมข้างๆนี่ ทำให้ผมอยากเข้าไปกอดให้เหมือนแต่ก่อนที่เคยนอนกอดกัน ทั้งที่ตัวเองก็ง่วงแสนง่วงอยู่แล้ว แต่พอไอ้ต้าร์มานอนข้างๆแบบนี้จู่ๆผมก็หลับไม่ลง สงสัยว่าคืนนี้ถ้าไม่ได้นอนกอดมันคงจะหลับไม่สุขแน่ๆ

“ต้าร์...เขยิบมาใกล้ๆหน่อย”
“หื๊อ! ไม่เอา อึดอัด”
“เหอะน่า....เอ็งมาใกล้ๆหน่อยไม่งั้นกรูนอนไม่หลับแน่ๆ ขาดหมอนข้างอย่างเอ็งแล้วมันแหม่งๆ”
“บอกว่าไม่เอา!หมอนข้างตัวเองก็มีก็ใช้ๆไปดิ เรื่องไรมาเอาคนอื่นเป็นหมอนอ่ะ”
“งั้นก็ตามใจ....ไม่ง้อก็ได้วะ”
เมื่อมันไม่ยอมเขยิบมาผมเขยิบไปหามันเองก็ได้ แล้วไอ้หมอนข้างที่มันเอามากั้นไว้ผมก็โยนออกจากเตียงอย่างไม่ใยดี พอตัวผมเขยิบเข้ามาถึงตัวไอ้ต้าร์ มือก็โผเข้ากอดหมับที่เอวมันเข้าให้ ไอ้ต้าร์มีอาการสะดุ้งหน่อยๆ แต่ก็นอนตัวแข็งทื่อ ปล่อยให้ผมนอนกอดมันอยู่แบบนั้น

“อืม...แบบนี้ค่อยดีหน่อย”
“เฮียโรคจิตอ่ะ แบบนี้มันลวนลามชัดๆ”
“แล้วแต่เอ็งจะคิดแล้วกัน ถ้าไม่คิดมันก็ไม่มีไรซะหน่อย  ฮ้าว....ไม่ไหวล่ะ นอนๆ งืม...”


และแล้วคืนนี้ไอ้ต้าร์ก็ถูกทำให้กลายเป็นหมอนข้างของผมจนได้ ตลอดทั้งคืนยันเช้าผมนอนหลับอย่างเป็นสุข แถมยังฝันหวานเป็นเรื่องเป็นราวไปไหนต่อไหน.....

แต่ก็หารู้ไม่ว่าคืนนั้นหมอนข้างที่ชื่อว่าต้าร์นั้น ออกอาการนอนไม่หลับเกือบทั้งคืน ใจเต้นตุ้มๆต่อมๆในอ้อมกอดของคนที่นับถือเป็นพี่ชาย มิหนำซ้ำก็เป็นคนที่ตัวเองแอบรัก ร่างกายที่แนบชิดกัน ทำให้สัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้ออกและวงแขน การเต้นของชีพจร เสียงของลมหายใจที่เข้าออกอย่างช้าๆ แม้แต่การขยับตัวเพียงนิดหน่อยก็ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกได้ ใบหน้าทั้งสองอยู่ใกล้กันจนใช้ลมหายใจร่วมกันไปแล้ว

ต้าร์เองคงอยากจะกระโดดออกจากเตียงไปด้วยซ้ำ เพราะการที่ต้องมาชิดใกล้กันแบบนี้ ทั้งที่รักมากมายแต่ไม่สามารถตอบสนองตามใจตัวเองได้ก็เหมือนเป็นการนอนอยู่บนเตียงที่มีแต่ตะปูแหลมคมเสียมากกว่า

แต่ใจอีกด้านหนึ่ง......คงอยากอยู่ใกล้ชิดกับคนที่ตัวรัก เลยปล่อยให้แม็กนอนกอดตัวเองอยู่อย่างนั้น เป็นความสุขปนความขมขื่น ที่ใครไม่เคยเป็นคนที่แอบรักคงไม่เข้าใจในสิ่งที่ต้าร์กำลังทำอยู่แน่

 

“ไอ้เฮียเฮงซวย....จะแกล้งกันให้ขาดใจตายรึไง”
เสียงบ่นปนด่าที่แผ่วเบายิ่งกว่าเสียงกระซิบ เห็นเป็นเพียงการขยับปากขมุบขมิบนิดๆเท่านั้น เพราะกลัวว่าจะทำให้อีกคนตื่น
เด็กน้อยในอ้อมกอดพี่ชายบุญธรรมนอนจ้องหน้าของเค้าอยู่นาน ถึงคิดอยากจะหลับก็หลับลงไม่ได้ นี่แหล่ะเป็นเหตุผลที่พักหลังๆมา ต้าร์ไม่อยากจะมานอนที่ห้องของแม็ก ....เพราะถ้ามาแล้วจะทรมานตัวเองแบบนี้ไง


เวลาผ่านไปล่วงเข้าถึงเวลาเกือบตีสี่ ความอ่อนล้าก็บังคับให้ต้าร์หลับลงไปจนได้ 

 

 

 

แต่ต้าร์ก็คงไม่รู้ตัวเองหรอกว่าตอนที่ได้หลับไปน่ะ ....ตัวเองได้กอดร่างเฮียแม็กจอมบื้อไว้แน่นขนาดไหน......

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

edit @ 5 Jun 2010 00:35:30 by boyplus

Comment

Comment:

Tweet

You have a task to compose <a href="http://perfectwritings.com">Book Review Essay</a> but you have no idea how to conduct this? Get in contact with the most trustworthy agency online.

#2 By NicholsDOROTHEA35 (31.184.238.73) on 2013-08-04 08:54

สงสารต้าร์อ่ะ ตอนเเรกเกริ่นมาซะเเบบ โอ้เเม่เจ้า คิดไปนู่น 5555

สนุกมากค่ะพี่โอ๊ต เเล้วมาต่อนะ เเม็กกะกายหล่อมากกกกก

#1 By gowe on 2010-06-05 19:53